Şu yaşıma kadar öğrendiğim en güzel şey; sevdiğimiz insanlara değerli hissettirmemiz gerektiği. Nereden öğrendin derseniz, kızımdan derim her gece uyumadan önce, ona kahvaltı hazırladığımda, yemek yedirdiğimde annelik vazifem olarak aklınıza gelebilecek her yaptığım şeye övgüyle bıkmadan usanmadan teşekkür edip (iyikı valsın anne) dediği beni mutsuz eden bunca kalabalığa rağmen yüzümü gülümseyip bana değerli hissettirdiği için her gün şükür sebebim oldu demem o ki yaşımız yaşantımız ne olursa olsun küçücük bir kalp bazen en büyük dersi verir insana... Ve bazen en çok doğru dürüst söyleyemese de iyikı valsın sözünü duymaya ihtiyacımız olur. Şimdilerde on yaşında ama bu güzel alışkanlığı değiştirmedi ergenlik çanları çalmaya başladıysa da hala geceleri uyumadan önce iyiki varsın anne demeyi ihmal etmez. Sanırım ben dünyanın en şanslı annesiyim:)
Sende iyiki varsın annecimm.