Çağlar çelebi
@Yamasut
59 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Hikaye bir adamın trafikte arabada bir anda gözlerinin kör olmasıyla, sadece beyaz ışık görmesiyle (siyah değil farklı bir körlük) başlıyor. İlginç bir hikaye çünkü körlük sonra başkalarına da bulaşıyor.
Romanda körlüğün metafor olduğunu hissediyorsunuz ama yazar öyle güzel yazmış ki metaforun ne olduğunu bilmeyen biri kitabı macera romanı sanarak okuyabilir, o derece başarılı. Zaten anlatımdaki hiciv ve farklı yazma tekniğiyle Nobel ödülü almış yazar.
Evet farklı bir yazım ve imla kullanılmış. Uzun paragraflar içinde konuşmalar iç içe. Sadece virgülle ayrılıyor, yeni konuşma büyük harfle başlıyor. Bu karışıklığa sebep olmuyor, aslında daha da akıcı olmuş diyebilirim. Ve sadece nokta ve virgül kullanmış yazar tüm kitap boyunca, başka herhangi bir noktalama işareti yok.
Kitaptaki tuvalet sahneleri okurken insanın midesi bulanabiliyor. 20 kişilik silahlı çetenin (zalimlerin) cinsel ihtiyaçlarını gidermek için diğer koğuşlardan kadın istemesi, bu talebin bazı erkekler tarafından normal görülmesi, buna tabii ki karşı çıkan kadınların “kadın değil de erkek isteselerdi” ne olurdu demesi, buna karşı erkeklerin biz “nonoş” değiliz demeleri cevaben de kadınların “biz de orospu değiliz” demeleri. Kitaptaki enteresan bir bölümdü. Devamı ise metafor da olsa çok çirkindi. Son 90 sayfası "The Walking Dead" dizisi yada "The Road (Yol) filmi tarzında, heyecanlı.
Gören ama gerçeği anlamayan toplumlar asıl körlerdir. Toplumda düzen bozulunca, medeniyet yok olunca insan içindeki vahşilik, kötülük ortaya çıkar. Adaletsizliğe, zorbalığa, yoksulluğa, savaşlara, vicdansızlığa yani tüm evrensel değerleri çiğneyen ve bunları görmezden gelenler gerçekten kördür. Bu umursamazlık ise bulaşıcıdır. Bazı körlükler siyah değil beyazdır. En temiz, en saf ve en zararlısı da budur
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Normalden farklı insanların hayatları anlatıyor kitapta. Akıl hastanesinde geçiyor, delillerle akılların bir arada yaşadığı bir hastane. Bu bu sistem rehabilite edilen delilerin dışarı çıkmadan önce uyum sağlamasını kolaylaştırmak için yapılmış.
Veronika önce intihar girişiminde bulunuyor. Vücudu aldığı hasardan dolayı sayılı günü kaldığını söylüyor doktor. Sonra yaşamın tadının farkına varıyor. Kitabın sonu sürprizli.
İnsan ölümle yüzleşince yaşamın değerini ve gerçekte ne istediğini anlar. Başkalarının beklentilere göre değil de "delice", kendi istediğin hayatı yaşamak mutluluktur, özgürlüktür.
Kitaptan bana kalanlar;
. Niyetle hareket arasında her zaman bir kopukluk vardır. O, yarı yoldan dönmek özgürlüğüne sahip olmak istiyordu.
. Bence yaşamının en mutlu dönemiydi o. Bir şey için savaşım veriyordu.
. Einstein, Kristof Kolomp, Beatles hep kendi dünyalarında yaşadılar.
. İçimde başka, sevebileceğim Veronikalar olduğunu bilmiyordum.
. Bir toplum, savaş, hiper enflasyon, salgın hastalıklar ve benzeri ciddi bir sorunla karşı karşıya olduğunda intihar sayısında hafif bir artış görülse de, depresyon, paranoya, psikoz vakalarında belirgin bir düşüş kaydediliyordu. İnsanlar ancak koşullar buna el verdiğinde delirme lüksüne sahiptiler.
. Yaşlanmanın avantaj sayıldığı ender mesleklerden biridir hukuk.
. Hayatta pek çok hata yapmaya izin vardır. Hayatımızı mahvedecek hata hariç.
. Ufak tefek sorunlarla baş etmek için ödenen bedel, onların varlığını inkar etmekle ödediğimiz bedelden daha az.
. Bir tek yaprağı bile bir başkasının tıpkısı olarak yaratmamıştır Tanrı. İnsanlar doğaya aykırı davranıyorlar, çünkü farklı olmaya cesaret edemiyorlar.
. Cennet görüntülerini resmetmek istiyorum.
. Ölüm birinci bizi daha yoğun yaşamaya yöneltir.
