Yaşru
@Yasru
İçime çektiğim hava değil gökyüzüdür!
Şu anda okuduğu kitaplar
Mükemmel anlatımm..Alıntı
Burayı sadece sakatlığımın tedavisi için geldiğim bir yer, doktorlar ve beyaz önlüklü fizyoterapistlerin doldurduğu bir "sağlık kuruluşu" olarak görmüyordum. Doktorları ve çalışanları beyaz önlüklüydü, uzun koridorları ve soğuk mermer duvarları vardı ama; bütün bunların dışında başka bir şey daha vardı. Soğuk görünümlü beyaz önlükleri içindeki insanların sıcak yürekleri vardı, yaptıkları işte bu sıcacık yürekler çok değerliydi. Hatta tıbbi yetenekler kadar önemliydi, hastaları sıradan insanlar olmadıkları için meslekleri de sıradan değildi. Onlar sadece "hastaları" tedavi eden "sağlık personeli" değillerdi. Birçok sorunla yüzleşmiş ve sorunları "fiziksel" başlığı altında toplanamayacak bir grup insanın dertleriyle içtenlikle ilgilenen insanlardı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
..fakat sonunda kendi içimde daha güçlü olmamı sağladı.
Fark etmek acıydı ama gerekliydi. Gözlerimi kapatıp hakkımdaki hoş olmayan gerçeklere sırtımı dönmenin bana ne yararı olacaktı? Bunu birçok kez denemiştim; fakat son sınavı biraz daha ertelemekten başka bir şey yapmıyordum. Bunun bir şekilde yaşanması gerekiyordu. Yaşandı, beni mutsuz etti, bir dönem acı verdi, fakat sonunda kendi içimde daha güçlü olmamı sağladı.
Kitaplar evimizde pek sık görülmezdi. Ekmeğin daha önemli olduğu düşünülürdü. Karnımızı doyurmak zihinlerimizi doyurmaktan daha önemli bir işti.
Sanki güzel manzaralar yüksek tepelerden görülmüyordu artık, masmavi açık havalarda güzel bir günün işareti değil gibiydi..
