Havva Yazıcı
@Yazici61
1 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Fareli Köyün Kavalcısı
Vücut geliştirme salonlarından fırlayan kasları, kadın mankenlerin bedenine ekledi. İş kadınlarının makyajsız suratlarını da kaslı
mankenlere monte etti. Şarkıcıların egosuyla ruh verdi tasarladığı sıfata. Sonra zihninde sentezlediği kadına emir verdi, “Konuş!” dedi.
188 santimetre boyundaki kaslı kadın, kokuşmuş suratıyla gülümsedi. Çatallı ses tonuyla cevap verdi Alev’e: “Kaltaklık yapma!”
Alev de gülümsedi. Zihninde yarattığı Lara da Alev’e gülümsüyordu. Lara’nınki berbat bir gülümsemeydi. Ama eksikti. Gözlerini
kırpıştırdı Alev. Zihninde ürettiği Lara’dan dört kopya aktardı belleğine: sarışın Lara, esmer Lara, kumral Lara ve siyahi Lara. Hepsi de inci gibi dişleriyle gülümseyip hep bir ağızdan “Fareli köyün kavalcısı.” diye haykırdılar Alev’e.
Alev kafasını iki yana sallayıp kovaladı dört Lara’yı da belleğinden. Ahura’yı düşündü. Esmer bir adam olmalıydı Ahura. Esmer,
top sakallı, siyah sık saçlı. Zayıf ve atletik bir adam. Kendisi gibi bir
adam. Ceyhun gibi ölmesi gereken bir adam.
Acı yoktu orada. Fare yediren insanlar, fare yiyen çocuklar,
tecavüzcü piçler orada yoktu. Bir çocuk karşısında kamu davasını
hayvan gibi savunan zebani avukatlar, insanları öldürüp organları
satan doktorlar yoktu. Köyden ve köylüden nefret edip köylüyü ve
köyü aşağılarken “organik gıda tüketiyorum” diye bağıran soğuk
kaldırımın betonarme orospuları ve onların ikiyüzlülüğü yoktu.
Ölümden sonra yoktu siren sesine karışan çocuk ağıtları. Yoğun
bakım ünitesinde can çekişen hastaların karşısında dans etmeyecekti hemşireler.