Müslüm Karabal

Müslüm Karabal
Gözlerim biraz yorgun. İçinde bekleyişler bekleyişler bekleyişler bekleyişler... Bekleyişler Anna...
Sürekli bir gerginliği yaşıyoruz hepimiz Bütün umutlarımız acılara ayarlı Taşkın sularımızda baskı bentleri Bir çağlayan sesine dönmüyor sevincimiz Dönüp dönüp sürekli kendimizi yıkıyoruz
Sayfa 13·Kitabı okudu
Alıntı
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Seni kendimden tanıdım çocuk Yüreği sürekli çiğnenen bir yol Gövdesi acılardan acılara köprü Biraz öfke, biraz umut, çokça onur Olan kendimden. Eğildim öptüm yıkık alnından Uzaktın, kıyamadım sessizliğine Biraz daha dedim içimden, biraz daha; Gün olur, onuru güzel çocuk Acı da yakışır insanın yüreğine.
Sayfa 12·Kitabı okudu
Alıntı
Seni yalnızlığından tanıdım Kirpikleri kırık çocuk Çiğneyip durduğun dudaklarından. Gözlerin küllenmiş yangın yeriydi Bir eylül göğünün bulut kümeleri Donuk bakışlarında Hüznün nasıl da benziyordu Benim ilk gençliğime.
Sayfa 11·Kitabı okudu
Alıntı
Bunalıyoruz çocuk, bunalıyoruz Biçim veremediğimiz şeylerin Biçimini alıyoruz.
Sayfa 7·Kitabı okudu
Alıntı

Müslüm Karabal

, bir kitabı okumaya başladı
Ot Dergisi
0/10 · 0 okunma