Bu satırları idam hücresinden yazıyorum ve başıma idam bekçisi dikildi. Gece ve gündüz bu nöbetçi beni kolluyor ve çelişkili işlevi de benim ölmememi sağlamak.
...
Bazı insanların geçimlerini sağladıkları tuhaf işlere sıklıkla şaşırırım.
"Örneğin, çiçekler hep varsa kim umursar onları? Benim ülkemde, demirden kış çözülüp güneş uzun geceyi kovaladıktan sonra buzun kenarından patlak veren ilk tomurcuklar neşe kaynağıdır ve bakar da bakarız."
İnsan en tuhafıydı yaratılanların; doymak bilmez, hoşnut kalmaz, Tanrı'yla ya da kendiyle asla barışık olmayan,günlerini huzursuzluk ve boş gayretlerle geçiren, geceleri kasıtlı ve yanlış arzuların nafile düşleriyle dolu.