Sık sık sorulan, “yaşanılanlar bizi neden etkilemiyor? Üzerimize ölü toprağı mı serpildi?” Sorularının cevabı da tam da burada: gözler göre göre, gönüller de alıştı. Acı sıradanlaştı, normalleşti, rutin haline geldi, tıpkı Filistin ve başka coğrafyalardaki acılar gibi…
Birbirimizi o derece sevdik ki, sonunda seven ile sevilenin sıfatları değişti, huylarımızı karşılıklı huy edindik. İkimiz de kendi ihtiyaçlarımızdan geçip, yekdiğerimizin ihtiyaçlarını düşünür olmuştuk. Anladım ki insan, bu dünyaya bir dava için değil bir sevgi için gelebilir.