"Uğur dolu günlərim hələ olmayanda ikicə nəfərdik - kameramanm və mən.Ancaq biz xəyalımızla yaşayırdıq.Xəyalımızla nəfəs alırdıq.Xəyalımızla yatıb-dururduq.Və bir gün oyananda gördük ki,xəyal artıq reallığa çevrilib."
Çünki ölüm əsərlərə toxuna bilmir.Çünki ölüm əsrlərə toxuna bilmir.O,sadəcə kənardan izləməli olur.Və təslim olmayan insanın yenilməz ruhu qarşısında təslim olur.