"Uğur dolu günlərim hələ olmayanda ikicə nəfərdik - kameramanm və mən.Ancaq biz xəyalımızla yaşayırdıq.Xəyalımızla nəfəs alırdıq.Xəyalımızla yatıb-dururduq.Və bir gün oyananda gördük ki,xəyal artıq reallığa çevrilib."
Çünki ölüm əsərlərə toxuna bilmir.Çünki ölüm əsrlərə toxuna bilmir.O,sadəcə kənardan izləməli olur.Və təslim olmayan insanın yenilməz ruhu qarşısında təslim olur.
Bu kasabada yaşamak sıkıcı və boğucudur,halkın yüksek zevkleri yoktur,zorbalığın,bayağı bir hovardarlığın ve ikiyüzlülüğün binbir çeşidinin olduğu,monoton ve anlamsız bir yaşam sürmektedirler.Namussuzların karnı tok sırtı pektir,namuslular ise bir lokma ekmeğe talin eder.Okullara,dürüstçe yayımlanacak bir yerel gazeteye,tiyatroya,toplu okuma ve sohbetlere,aydınların güçlerini birleştirmesine ihtiyaç vardır;toplumun bilinçlenmesi ve ne halde olduğunu anlayarak dehşete düşmesi gerekmektedir.