Hepiniz cehenneme gidin istiyorum! Huzur istiyorum. Beni rahat bıraksınlar diye bütün dünyayı bir kuruşa gözümü kırpmadan satarım. Dünya mı yok olsun, yoksa ben çayımı mı içmeyeyim? Diyorum ki dünya yok olsun, yeter ki ben her zaman çayımı içebileyim. Bunu biliyor muydun sen?
Şakalarım elbette pek yakışıksız, dengesiz, tutarsız, özgüvensiz. Ama bu da benim kendime saygı duymadığımdan kaynaklanıyor. Bilinçli bir insanın kendine saygı duyması mümkün mü?