İnsanın mutluluğu kendisine değil, başka bir insanda araması daha iyidir, tıpkı annesinin, büyükannesinin, kız kardeşinin mutluluğu başka birinde arayıp asla bulamamaları gibi.
Bir kafede oturmak çok güzeldir. Öyle güzeldir ki insan dünyaya güzel bir şeyler yaşamaya geldiğini sanır. Oysa insan dünyaya güzel olmayan şeyler yaşamaya gelir: adına ev işi denen yanlışlıkla bir kez el atıldı mı insana yapışıp kalan yanlış bir hayat sürmeye...