Yeşim Nur Korkmaz
@YesimNurr
Bilgisayar Mühendisi
22 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
*Spoiler İçerir*Edebiyat
Ruhumu daha ne kadar etkileyebilirsin Dino Buzzati?
Büyük Portre Büyük Sır
Bu kitap tekrar kitaplara bağlanmamı sağladı. X Üniversitesi'nde kadrolu elektronik profesörü olarak çalışan ufak tefek, tombul, neşeli fakat korkak tabiatlı kırk üç yaşındaki Ermanno İsmani ile başlıyor kitap ve hiç ummadığımız bir noktaya geliyor. Karakterler hakkında çok fazla bilgiye sahip değilizdir. Hatta bazı karakterler birkaç tanımlamadan öteye geçmez. Yine de hikaye bizi o kadar içine çeker ki kendimizden bir parça buluruz. Zamandan sıyrılmış bir yazardır. Kafka gibi mekanın ötesinde bir yazar. Kitabın temelinde varoluşsal sancılar yatar. Gerilimli bir ortam hakimdir. Endriade'nin itirafı ile bu ortam çözülür. Delilik ve dahilik arasında kalmış bir adamın, hayattayken birlikte olamadığı kadının ruhunun bir makineye dönüştürdüğü hikayenin içinde buluruz kendimizi. Başkahramanın sevdiği kadın olan Laura'nın ölümünden sonra havada başıboş dolaşan bütün o eski anıları gerçekten geri döner mi? Laura'nın(?) uzaktan gelen uğultusu, en merak edilen sırları açığa çıkaracak mıdır? Kitapta pek çok çarpıcı cümle vardır. Örneğin;
"Dil, düşünce için tuzaktır."
"Birinin sana aşık olmasını istemiyorsan, aşık ol ona!"
Bana göre kitap, kişinin varoluşsal sancılarını gidermek için ulaşılmaz hedefler belirleyip bu yolda ruhumuzun kaybolmasını anlatıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kitapla ruhumda dönüşü olmayan bir yolculuğa çıktım.
Kitap genç Teğmen Drogo'nun ilk görev yeri olarak Tatar Çölü'ndeki, Bastiani Kalesi'ne tayin edilmesiyle başlar. Bastiani Kalesi'ndeki varoluşu, olay örgüsünün büyük kısmını oluşturur. Uzun süre kalmak istemediği bu bölgede beklemeye başlar. O kadar çok bekler ki, beklemeye alışır. Zamanında gözünde büyüttüğü muvaffak duygusunun altı boş bir emel olduğunu anlar.
Durdurulamayan zaman geride iz bırakır. Teğmen Drogo bu izlerden biridir. Var olmanın eksikliğini "çevresindeki her şey tatsız bir biçimde dans eder gibiydi" cümlesiyle anlatır bize yazar. Çekilen acının sadece kendine ait olduğu, kimsenin o acıya sahip olamayacağını anlar Giovanni Drogo. Peki ya Drogo'nun ayı görmeye vakti/vaktimiz olacak mıydı?
*spoiler içerir*
John Fowles, güçlü anlatımıyla bizi sarsıcı bir aşk yolculuğuna çıkarıyor. Viktorya dönemi şartlarında kendi olmaya çalışan, topluma başkaldıran ve çevresindeki herkesten daha çok roman ve şiir (yalnızların o iki tapınağı) okumuş Sarah, üzerine bir hanımefendi cilası çekip onu bir kast toplumunun kurbanı haline getiriliyor ve Fransız teğmenin kadını olarak anılıyor. Charles ise bilgili bir aristokrat. Sarah'yla karşılaşması ile iğne ipliğine bağlı hayatı altüst oluyor ya da öyle sanıyor.
Bu büyülü atmosferde yazar, tanrı anlatıcı rolünü de derinden sorguluyor. Sarah karakterinin kurduğu cümlelerde varoluşçuluğu parmak uçlarımızda, kitabın sonunda ise bütün vücudumuzda hissediyoruz.
Bir aşk yolculuğu demiştim. Evet, yaşadıkları dönemin tutuculuğunda, estetik ve tutkulu bir aşk. Bize toplumsal statünün nelere sebep olabileceğini gösteriyor.
