Reyhan Agcihan 62
@Yeya
21 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yavru eğer insan gibi düşünüyor olsaydı yaşamı doymak bilmez bir iştah şeklinde tanımlar; dünyayı da kör ve şaşkın iştahların vahşet ve kargaşa içinde birbirini kovaladığı , birbirini avladığı ve birbirini yediği bir yer, şansın hüküm sürdüğü , merhametsiz , plansız ve sonsuz bir oburluk ve katliam karmaşası olarak özetleyebilirdi.
Yaşamın amacı “ et” ti.Yaşamın kendisi “et” ti.Yaşam , yaşamın üstünden geçiniyordu.Yiyenler ve yenenler vardı.Yasa da şuydu: YE , YOKSA SENİ YERLER.
Annesine saygısı büyüktü.Yalnızca et bulmakla kalmıyor, yavrunun payını getirmeyi de asla unutmuyordu.Üstelik korkusuzdu.Bu korkusuzluğun temelinde deneyim ve bilginin olabileceği yavrunun aklına gelmiyordu.O bunu annesinin gücüne yoruyordu.Annesi gücü temsil ediyordu ve yavru bu gücü annesinin patisinin o büyüdükçe giderek sertleşen paylamalarından hissediyordu.Dahası , annesinin eskiden burnuyla dürterek yaptığı uyarıların yerini de dişleriyle attığı kesikler almıştı artık.Annesine bu nedenle de ayrıca saygı duyuyordu.Annesi onu itaate zorluyordu ve yavru büyüdükçe de sabrı azalıyordu.
Ancak, yavrunun içinde faaliyet gösteren başka güçler de vardı ve bunların başında da büyümek geliyordu.İçgüdüler ve yasalar onu boyun eğmeye zorlarken , büyümek de isyana yöneltiyordu. Annesi ve korku onu beyaz duvardan uzak tutmaya teşvik ediyordu. Ama büyümek yaşamdı ve yaşam her zaman ışığa doğru yönelmeye yazgılıydı.Yani yavrunun yediği her lokma etle ve aldığı her nefesle içinde kabarmakta olan yaşam selini dizginlemenin yolu yoktu. Sonunda bir gün, içindeki yaşam taşarak korku ve itaati bir kenara itti ve yavru kalkıp kapıya doğru yöneldi.