Hatırlamak, diyorum.
Seni hatırlamak, gece vakti sokakta tek başına yürümek gibi .
Şimdi yürüyorum seni, adım adım.
Lambalar yandıkça, bana dediklerinde çıkıyor ortaya.
Nerede olacak? Sesin hep kafamdaki odalarda.
Seni hatırlamanın ortamı bu yüzden hep loş.
Ama sen yürümeye devam ettikçe zihnimde, aydınlık olsun istiyor insan.
Çünkü biliyorum,
ne hatırlamak bir işe yarayacak şimdi,
ne de bu bu sokağın sonu sana çıkacak..