“Anlaşılmaktan daima, tiksinti içinde kaçınmışımdır. Anlaşılmak, kendini satmak demek. Olmadığım gibi görünmeyi, gayet insani bir şekilde, kibarca, doğal olarak görmezden gelinmeyi cidden tercih ederim.”
Hayal kurduğum gibi, istersem akıl da yürütürüm, çünkü o da aslında hayal kurmanın bir başka biçimidir sadece.
Daha talihli zamanların prensi, bir vakitler prensesindim senin, anısı halâ içimi yakan, başka türlü bir aşkla sevmiştik birbirimizi.
“Ey insanlar! Kimse yardım etmeyecek mi bana? Kendime acımaya başlıyorum. Biri bu satırları okuyacak olursa beni cıvık ve samimiyetsiz bulacaktır. Neyse ki kimse okumayacak. ”