Hızlı adımlarla çıkıp gittin ve kapı üzerime dan diye örtüldü. Apartman girişinde yazan “Çıkarken ışıkları söndürün” uyarısını bu kadar ciddiye aldığını bilmiyordum. Hayatımdan çıkarken bütün ışıklarımı söndürdün, üstüme xxl bir kadife karanlık örttün.
Ayaklarıma dolandın, kollarımı bağladın. Terk edilmiş evlerin koltukları gibi sarındım yokluğuna. Gözlerin doğar mi gecelerime diye Zeki Müren dinledim. Ha bugün ha yarın dedim, doğmadın.