Kırmızı Pazartesi, en başından ne olacağını bildiğimiz bir cinayeti anlatıyor. Santiago Nasar öldürülecek. Herkes bunu biliyor ama kimse engellemiyor. Olaylar yavaş yavaş, sessiz bir kabulleniş içinde gelişiyor.
(Spoiler) Kitabı okurken en çok Santiago’nun suçsuz gibi oluşu ve buna rağmen kimsenin onu korumaya çalışmaması insanın içini acıtıyor. Özellikle annesinin, oğlunun kapısını yanlışlıkla yüzüne kapatması, cinayetin sessiz ama en sarsıcı anlarından biri.
En çok kızdığım kişi ise Angela Vicario. Çünkü bir tek onun sözüyle her şey başlıyor. Santiago’nun ismini söylüyor ama sonra olanları sadece izliyor. Ne gerçeği açıklıyor, ne de pişmanlık duyuyor gibi. Yıllarca mektuplar yazdı, ama Santiago’ya değil. Ölüme gitmesine neden olduğu adama değil Bayardo’ya… Aşkından söz etti ama sebep olduğu yıkımı asla üstlenmedi.
Asıl soru şu:
Bir suç işlendiğinde sadece bıçağı tutan mı suçludur?
Yoksa görüp de susan herkes biraz katil midir?
Benim içinse:
Bazen katil, sadece bıçağı tutan kişi değildir.
Susup izleyen herkes, o bıçağın bir ucunu tutuyordur.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayatın içinde ama bir o kadar da dışında duran bir adam:
Camus’nun Yabancısı, sadece bir karakterin değil, varoluşun anlamsızlığına karşı geliştirilen bir tepkisizliğin portresi. Kitap boyunca hiçbir şeye ait olmayan, kendi hayatını bile dışarıdan izleyen bir adamın gözünden dünyaya bakıyoruz.
Meursault’nun hissizliği, ilk başta bir soğukluk gibi gelir; ama sayfalar ilerledikçe onun bu umursamazlığının altında çok daha derin bir boşlukla karşılaşırız. Bu boşluk, insanın hayatla, toplumla ve hatta kendi varlığıyla kurduğu bağın kırılmasından doğar.
Kitap bittiğinde içimde yalnızca bir hikâye değil, sorgulayıcı bir sessizlik kaldı.
Kitabın son 50 sayfasına kadar her bölümde kızdığım “Neden bunu yapıyorsun kendine?” diye sorguladığım bir karakter oldu Piraye. Geç açtı kulaklarını mantığının sesine. Her şey seçimler doğrultusunda son buldu. Ama kimdi bu sonun müsebbibi? Yanlış seçimler yapan Piraye mi? Eski geleneklere takılı kalmış, anne baba olmayı başarmış ama aile olmayı başaramamış Artukoğulluları mı? Yoksa tek başına bir birey olmayı başaramamış ve bedelini ağır ödemiş Haşim mi?
“Düşünün. Çünkü henüz yasaklanmadı.”Düşünce
George Orwell bize gelecekte yaşamamızın muhtemel olacağı bir distopyayı anlatıyor. Okurken aslında o kurduğu distopyanın çok da uzakta olmadığını aslında tam olarak içinde yaşadığımızı anlıyoruz. Gerçekler kafamızdabir yapboz parçası gibi bir araya geliyor.
Kitabın başında “Özgürlük, iki artı ikinin dört ettiğini söyleyebilme özgürlüğüdür.” diyen Winston’un kitap sonunda iki artı ikinin beş olduğunu kabullenip özgürlüğünden vazgeçmesi baskının insan üzerindeki büyük yıkıcı etkisini tam olarak gösteriyor. Bir vazgeçişi ve kabullenişi görüyoruz karakterin son anlarında.