Kendi içindeki bu çatışma, ona hayatı boyunca eziyet çektirdi; bir yandan dünyadan ümidini kesiyor, bir yandan da dünyayı daha iyi bir yer haline getirmek istiyordu.
Kendimle beraber ne kadar büyük bir yalnızlık yükü taşıdığımı bütünüyle anlamanız zor olurdu. Yapı itibarıyla antisosyalim; insanlarla samimi olmak benim için neredeyse katlanılmaz bir şey. Etrafımda her yönde geniş alanlar olmadıkça zihnimi açamıyorum, kollarımı ve bacaklarımı mental olarak esnetemiyorum… Birçok arkadaşımı beni kendileri için istemelerinden ötürü kaybettim; onlara kendimi sunmaya müsait olmadığımı söylediğimde kibirli davrandığımı düşündüler. Bu durumdan tekrar tekrar çok çektim ve bu yüzden de ne zaman yoluma yeni bir arkadaşlık lütfu çıksa gerginleşirim.