İnsansız, iklimsiz, idealsiz, yeryüzü karşısında da yıldızlar karşısında da etkisiz,hayata benzemeyen, hatta ölüme de benzemeyen bir ülkeyi düşlemeye hiç ara vermedim,var olmanın cazibesiyle büyülenmiş bakışımı ayıramadığım belli belirsiz gümüşi bir pus imparatorluğuydu bu.
Sayfa 171
Uzuvlar bedene asılı kalır, ama artık bedenin uzuvları değildirler, beyin, artık kendini tanımayan asi ve dağınık bir düşüncenin başını çeker, kalp hâlâ çarpar ama bir başka kana ihtiyaç vardır, iç çekiş yıldırıma imrenir, akıl kendi geçmişini boşuna arıyor gibidir,kendine yabancılaşmış ruh ise kendinden pişmanlık duyar ve sanki "geçmişteki ruh nereye gitti" diye sorar.
Sayfa 161
İnsanların bakışlarını ve tavırlarını okuyan kimsenin bundan çıkaracağı tek bir ders vardır, kalbin taşlaşması, ve önereceği tek bir ideal vardır, yalnızlık.
Sayfa 112