Abdullah b. Amr şöyle demiştir: "Aslında müminin durumu şöyledir ki, mü'min ruhunu teslim ederken, tıpkı hapishâneye düşüp de orada geceleyen ve sonra da oradan çıkarılan bir tutuklu gibidir. Nasıl ki geniş Dünyẩ'ya çıkar da istediği gibi gezer tozarsa, mü'min de rûhunu teslim ettiği an âdetâ hapishâneden kurtulmuş ve serbestliğe kavuşmuş bir tutuklu gibi olur. İşte asıl Ahiret hayatı için hazırlık yapan kimse de, Dünyẩdan uzaklaşmaya çalışır ve kesinlikle ondan bağlarını koparmak için uğraşır. Böyle biri Allah'ı anmaktan başka bir şey düşünmez. Onun işi ve gücü Rabbi ve Rabbinin hükümleridir. Oysa Dünyâ meşgaleleri, Dünyẩdaki uğraşılar, onun asıl sevgilisine ulaşmasına bir engeldir. Nasıl ki hapishâne de insanın sevdikleriyle aralarında bir engel ise, Dünyâ da, Rabbine kavuşmak isteyenlerle aralarında bir engel oluşturmaktadır. Çünkü Dünyẩdaki arzulara, nefsî duygu ve isteklere gerçekten karşı koyması, kendisine bir sıkıntı ve eziyet verir. Ancak ölümle mü'min, kendisine ezâ ve cefâ veren tüm sıkıntılardan kurtulmakta, hapishâneden dışarı çıkmış olmaktadır. Artık bundan böyle sevdiği Rabbiyle başbaşa kalma imkânını elde edebilmektedir. Artık herhangi bir sıkıntı ve zorlukla karşılaşmaksızın, herhangi bir engel olmaksızın Rabbine kavuşmanın hazzını yaşamaktadır. Bir mü'min için bundan daha büyük bir nimet, lezzet ve haz düşünülebilir mi?
Sayfa 190
Reklam
Rasûlullah (sav) şöyle buyuruyor: "Kabrinde bulunan bir ölü, adeta boğulmak üzere olup da imdat çağrısında bulunan bir kimseye benzer. O, hep babasından, kardeşinden, dostundan gelecek bir duâyı bekler durur. Beklediği bir duâ kendisine geldiğinde, bu hediye ona Dünyâ ve Dünyâ'daki herşeyden daha sevimli gelir. Doğrusu, yaşayanların ölülere gönderecekleri hediyeler, onlar için dua etmek ve Allah’tan mağfiret dilemektir.
Sayfa 170
"Katılaştı yüreğim tıkandı yollarım Rabbim!
Senden af umudumu sana doğru kıldım
merdivenim Rabbim!
Gözümde kusurlarım dağlar gibi büyüdü Rabbim!
Affınla karşılaştırınca yanında küçüldü günâhım Rabbim!
Sen hep affettin ve sürekli de affedensin Rabbim!
Cömertliğinle, ikrâmınla sen hep bağışlarsın Rabbim!
Olmasaydı hikmetin aldanmazdı bir âbid, iblîse Rabbim!
Hikmetinle seçkin kulun Âdem bile aldandı iblîs'e Rabbim!’’
Sayfa 140
O sanır ki, hep başkalarının cenazelerine katılacak, hep başkalarını ebediyete uğurlayacaktır. Zavallı düşünmez ki, bir gün taşınan cenaze kendisininki olacaktır.
Sayfa 45