Yunus KOÇ
@Yunus3461
İnsanları tanıdıkça, kitapların içinde yaşamayı geç keşfettim.
Şu anda okuduğu kitap
Çiçeklere hiç kulak vermemek gerek.Onlar görülmek ve koklanmak içindir.Benimkinin güzel kokusu gezegenin dört bir yanına yayılmıştı.Ama onda ki güzellikten kendime bir sevinç payı çıkaramadım.
Reklam
İnsan, acı duyduğu kadar insandır.Birine değen acıyı bölüştüğü kadar insandır.
Kimsenin, senin yanında görünmesine güvenme.Karşına geçmesi için bir adım, düşman olması için bir lafın yeter.
Mutluluğun anlamı neydi unuttu insan.Herkesin sahip olduğuna sahip olmak ihtimali, sahip olunan küçük ama değerli şeylerin önüne geçti.İnsan sahip olduklarını korumayı öteledi, önemsizleştirdi.Daha fazlası için kendini terk etti.Elde edemedikçe, elindekileri de yitirdi, eksildi.
İnsana aidiyet gereklidir.Ruhun Derin Yaraların’da Kemal SAYAR şöyle ifade ediyor bu gereksinimi:”İnsan kendisini olduğu gibi kabullenen bir “yer” e ait hissediyor, düşünce ve duygularından utanç duymadığı, kınanmadan buyur edildiği, kendisini güvende hissettiren yere.Yaralarının görünmesinden korkmadığı bir yere.”
Reklam