adı sanı duyulmamış, olabildiğine yerel türküleri dinlerken gözü dalan insanların o şarkıların tam olarak yaşantılarının neresine denk düştüğünü çok merak ediyorum. dünyayı ve insanları anlamak için bazen empati kurmak yetmiyor. insan ne yaparsa yapsın başkasının elalemidir
“umarım kötü zamanlarmzda bizlere ilaç gibi gelecek “büyücü” kimliğiyle insanlar dokunabilir hayatımıza.”
Bazı satırları okurken hiçbir şey hissetmeyebilirsiniz. Lakin aynı satırları kalben çok yakın hissettiğiniz birinden duyarsanız, anadan üryan tertemiz duygularınız gözlerinizi doluverir.. 🥺💜
"Seninle sanki, uzun yıllardır seni tanıyormuşum gibi konuşuyorum.
-Öyledir... İnsanlar birbirlerini anladıkları zaman, içinden geldiği gibi rahat konuşur..."
Sayfa 97
Puan vermedi
anlatılan hikayeler yaşanılan zamanımıza göre basit kalıyor. Ayrıca sonu kolay tahmin edilebilir gibiydi. kıssadan hisse hikayeler aslında bir yandan bize küçükken öğretilen aç gözlülük, kibirlilik gibi davranışların nasıl sonuçlar vereceğini ve sevginin her şeyin ötesinde olduğunu vurguluyor.
Tavsiyem, kitap sonunda yer alan "insana ne kadar toprak gerekir?" hikayesini de okumadan bırakmayın.
Puan vermedi
Çok sevdiğim bir hocamın tavsiyesi ile okumaya başladım. toprakları işe yaramaz taşlarla ve bataklıkla dolu, ekonomik gücü yok denecek kadar az , eğitimli insan sayısı da keza öyle. Daha yeni İsveç ve barbar Rus baskısından kurtulmuş bir halkın ülkelerini nasıl beyaz zambaklar ülkesine döndürdüğünü anlatan ve mustafa kemal atatürk'ün de etkilendiği askerlerine zorla okutmak için çaba sarfettiği bir kitap. Halka öfkelenmektense önce onu dönüştürmek ve değiştirmek gerektiğini aksi takdirde bilgiye sahip olan kişinin tek başına mutsuz olacağını anlıyoruz.
Mustafa Kemal’in herşeyi bir başkası ile değil halk ile paylaşma kişiliği belki de bu kitabın ona kattığı şeylerden biridir
