Osman Yavuz
@Yvzosman
Bremgarten Köşkünde
Kim dikmişti bir zamanlar bu yaşlı kestaneleri, Kim içmişti taş çeşmeden, Kim dans etmişti süslü salonda?
Göçüp gittiler, unutuldular.
Bugün biz varız güneşin altında Bize söyler şarkılarını tatlı kuşlar:
Biziz oturan sofrada bir arada, mumlarla, Ebedi Bugüne sunmak için kutsal içkiyi.
Ve biz de göçüp unutulduğumuzda, Söyleyecek yine ulu ağaçlarda Şarkısını karatavuk, şarkısını rüzgâr, Ve aşağıdaki nehir köpürecek kayalarda.
Ve salonda, akşam çığlıklarında Tavus kuşlarının, oturacak başkaları.
Söyleşecek, güzelliğe övgüler düzecek, Gelip geçecek flamalı gemiler, Ve Ebedi Bugün neşeyle gülecek.
Bir yerden ayrılmak gerek bazen.
Kestane Ağaçları: Bir süre yaşadığımız her yer, ancak orayla vedalaştıktan epey sonra belleğimizde biçim kazanır ve hiç değişmeyen bir imgeye dönüşür. Orada bulunduğumuz ve her şey gözümüzün önünde olduğu sürece, tesadüfi ya da kalıcı şeylere hemen hemen aynı önemi atfederiz, gereksiz ayrıntılar ancak çok sonra silinir gider. Belleğimizde sadece hatırlamaya değer olanlar kalır; öyle olmasaydı, hayatımızın tek bir yılına bile korkmadan, gözümüz kararmadan bakamazdık!