Ömrümün sonuna kadar, diz çökerek, onun hatırasına karşı işlediğim cinayetin kefaretini vermeye çalışsam, bunda gene muvaffak olamayacağımı, İNSANLARIN EN GÜNAHSIZINA KABAHATLERİN EN AĞIRINI; SEVEN BİR KALBİ YÜZÜSTÜ BIRAKMAK İHANETİNİ YÜKLEMENİN, asla affedilmeyeceğiniseziyordum.
Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, " Bu öyle olmayabilirdi!" düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.