ZLMKTP
@ZLMKTP
ANKARA
23 okur puanı
Nisan 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kadın, “bunaltıcı düşlerden uyandığı” bir sabah, hiçliğe dönüşmüş olarak buldu kendini. Artık bir adı yoktu, düşüncesi, benliği, arzusu yoktu ama bir rahmi vardı. Yaşamını kolonilere sürülmeden, öldürülmeden, Damızlık Kız olarak sürdürmesini sağlayan rahmi. Artık âşık olmayacaktı, sevmeyecekti, onaylanmış bir dilin ötesine geçmeyecekti. Duvarlara asılmış sıra sıra cesetler, tek gerçeğin savaş ve üreme olduğunu hatırlatıyordu. Özgürlük hatırlanmayacak kadar uzaktaydı…
Anlatılan bizim hikâyemizdi…
Şule’nin, Pınar’ın, Özgecan’ın, Münevver’in, Ayşe’nin…
Damızlık kızın öyküsü feminist bir distopya mıydı yoksa o kadar da uzakta olmayan gerçek dünyanın içinden bir kurgu mu?
Kadınların sınıflarını ifade eden üniformaları mıydı eseri distopik hale getiren, yoksa komutanlar mı, yoksa rejimin keskin kuralları mı? Anayasanın ortadan kalktığı dini temellerin yeniden düzenlenerek rejimin temeline oturtulduğu yeni toplumsal sınıfların üretildiği, militarize edilmiş erkek egemenliği altında kadınların hiyerarşik olarak kendilerince yeniden düzenlendiği düzen sahiden fütüristik mi? Tecavüzlerin bir ritüel halinde olması mı distopyayı doğuran. Bir rejim değişikliği söz konusu olduğunda ilk sözü kadınlar üzerinde olan, onların tüm haklarının kısıtlanması, mülklerinin ellerinden alınması, bankadaki varlıklarına el konulması -pardon kimin himayesinde ise o kadın, onun üzerine -Eş’lerin- üzerine aktarılması- bırakın maddi manevi varlık ve haklarını kendi bedenleri üzerinde bile bir başkasının fütursuzca söz sahibi olması mı hikâyeyi distopikleştiren. Beyin yıkayan kahverengi kostümlü teyzeler yalnızca distopik bir hikayenin kahramanları mı? Genç kızların hayatına dair onların üzülmemesi ve mutluluğuna dair temellenen konuşmalar, dini gerekçelerle yaratılan tanrının sevgisinin ve onayının da
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
'Gerçekler, ne yaparsanız yapın,gizlenemezdi.Araştırıp kovuşturarak ortaya çıkarılabilir, işkence yaparak sizden sökülüp alınabilirdi. Ama amacınız hayatta kalmak değil de insan kalmaksa, sonuçta ne fark ederdi ki? Duygularınızı değiştirmeleri olanaksızdı; siz kendiniz bile değiştiremezdiniz duygularınızı, isteseniz bile. Yaptığınız söylediğiniz ya da düşündüğünüz her şeyi en küçük ayrıntısına kadar açığa çıkarabilirlerdi; ama nasıl işlediğini sizin bile bilmediğiniz, yüreğinizin içi, sırrını korurdu.'
