Dostuma kızdım;
Söyledim öfkemi, öfkem dindi.
Düşmanıma kızdım;
Söylemedim, öfkem büyüdü içimde.
Onu korkularla suladım,
Gözyaşlarımla, gece gündüz.
Güneşi de eksik etmedim,
Sahte gülüşlerle ve tatlı yalanlarla.
Geceleri de büyüdü, gündüzleri de,
Parlak bir elma verdi sonunda.
Düşmanım gördü onun ışıltısını,
Ve onun bana ait olduğunu anladı.
Gecenin karanlığında
Bahçeme gizlice girdi.
Sabah olduğunda sevinçle gördüm:
Düşmanım, ağacın altında serilmiş yatıyordu.
- William Blake