İman, çift yönlü güven ifade eder. İman eden varlık olarak insan, her türlü şüphesini arkada bırakarak Allah'a tam olarak güvenirken, Allah da insanı bütün korkularından kurtararak onu güvende tutmaktadır.
Ben diyorum ki, kimse kimsenin kabının büyüklüğüne küçüklüğüne bakmadan kendi kabının bilincine varabilseydi, onu doldurmaya yeterince çalışmış olsaydı, her şey bambaşka olmaz mıydı? Sükûnet, dinginlik ve dudaklara yerleşen ince bir tebessümle gözlerden yansıyan ironik bir bakış. İşte ben bunlara ulaşmak istiyorum. Kendi varlığımın sınırlarını fark edip orada boyun eğmek. Kendi egomu söndürerek diğer varlıklarla hemhâl olmak, doğanın ve dünyanın duymamız mümkünsüz sesine, resmine, müziğine katılmak istiyorum. Konuşmak işte böyle bir söyleşidir.