Geçmişi hatırlama yaşayanlara özgü değil midir? Hayata veda vakti geldiğinde insanın elinde kalan ve tadını çıkaracağı son varlıklar, son zenginlik değil midir?
Bir at bir insanı ne kadar bağlayabilir kendine?Sırf bir kültür parçası olduğu için mi değerli bu at?Yoksa bu atla birlikte hayatını yaşadığı bu atla birlikte yaşlandığı için mi?
Bazen bir eşya yahut bir varlık,madde insanı insana bağlayan bağdan daha fazla bağlar.Bu bir çanta da olabilir bir at da.Tanabay atı Gülsarı'ya bu bağlarla bağlandığını işte o zaman,Gülsarıyla yolda kaldıklarında hayatı gözü önünden geçtiğinde anlar.Yine aynı şekilde arabacının teklifini geri çevirmesi atını o halde bırakmaması atına olan sevgisini ve vefasını gösterir çünkü o atı bizzat kendisi yetiştirir bizzat kendisi ilgi göterir:Gülsarıyla yarışlara katılır,bir yere gideceği zaman Gülsarı'ya biner.
At ,Türk Kültürü'nün bir simgesi,sembolü,parçasıdır esasında.Nitekim toylarda yarışmalar düzenlenir.Yarışmalar atlardan oluşur.Bu da ata önem verildiğini gösterir çünkü yarışmalar sonunda atlar sahipleri tarafından yarıştırılırlar.Yarışma sonunda 1.olan at halkın ağzında dolaşır.Aslında bir şan bir şöhret meselesidir bu.Çocukların oyunlarında diyerek oyunlar oynamaları o dönem ve coğrafyada bunun sadece yetişkinler tarafından değil çocuklar tarafından da önemsendiğini göstermektedir.
Cengiz Aytmatov bu hikayesinde erdemlere de dikkat çekmektedir.Tanabay'ın ölen arkadaşı Çora'nın vasiyetini yerine getirmesi onun vefalı olması ile yakından alakadardır.Yine aynı şekilde bir erdem olan iyilik de bu kitapta bahsedilmiştir.
Cengiz Aytmatov'un bu kitabı yazdığı diğer bir eseriyle yapı bakımından benzerlik gösterir:Gün Olur Asra Bedel.Kazangap o cenaze defin yolculuğunda hatrına getirir tüm yaşanmışlığını.Buradaysa Tanabay'ın gözünün önünden atıyla birlikte yaşadığı olaylar okura sunulur.