Göğün sürükleyici maviliğinde,
Bir yabancı gibi ararım kendimi.
Umudum çürümüş bir mevsimde solarken,
Sessizlik, kalbimdeki enkazı örter.
Eski ben, küllerinden doğmaz artık.
Bir umut kıvılcımı saklı kalbimin derinliklerinde,
Adını nakşettim her gece düşlerime.
Özlemin narin dokunuşu yüreğimi titretir.
Anıların usulca dökülen bir rüya gibi sarar beni,
Sesinse en karanlık anımda bile içimde çınlayan bir melodi.