cüneyt barlas
@ZeZe01
Hayatta her şey olabilirsin; fakat mühim olan hayatın içinde ‘insan’ olabilmektir.” Şems-i Tebrizi
hemşirelik
kırklareli
13 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
...dünyanın neresinde doğarsa doğsun, tüm insanların aslında bu evren denen bilinmezde aciz oluşu. Neden var olduğumuzu bilmiyoruz. Hayattaki amacımızı bilmiyoruz. Hayatta bir amacımız olup olmadığını bile bilmiyoruz. Kökenimizi zaten bilmiyoruz. Hele de geleceğimizi, ölümü ve ölümden sonrasını hiç bilmiyoruz. Dolayısıyla bu kadar boşluk içindeki bireyleri bir araya getirebilmek, bir amaç etrafında toplayabilmek ve onlara hayatta sağ kalıp bir şeyler yaratma ve bir şeyler başarma mücadelesinin içine çekebilmek için fikirsel olarak tutunacakları dallar göstermek gerekiyordu...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Zaten bu sebeple çoğu kişinin kafasında karikatürize edilmiş bir ateist imajı vardır. Ya hiçbir ahlaki kaygısı olmayan, rahatça suç işleyebilecek, öbür dünyadaki adalete inanmadığı için kendisine güvenilemeyecek bir toplum düşmanı, ya da özenti sebebiyle ateist olduğunu söyleyen, çok kolay argümanlarla alt edilebilecek, yüzü sivilceli bir gençtir insanlara göre ateistler.
Endüstrileşme ve teknolojinin büyümesi insanı otomatikleştirmedi, insanı bir makine yapmadı. İnsan zaten hep bir makineydi. Endüstrileşme sadece bu gerçeği açığa çıkardı. Bu açığa çıkarış çok önemlidir. İnsan hep kölelik koşullarında yaşayageldi ama kölelik o kadar aşikar, o kadar içe işleyici değildi; bir özgürlük yanılsaması hep var
dı.
Güneş her sabah doğar ama körlere değil. Onlar için gece devam eder; onların gecesi sonsuza kadar sürer. Güneş onlar için de doğmadığından değil; o herkese doğar. Ama kişiye bunu görecek göz gerekir. Güneş orada olduğu halde, göz noksansa, güneş de sanki yoktur. En müthiş müzik bile sağırlar tarafından işitilemez.
Hakikat de böyledir: Onu görecek gözün varsa, anında görürsün. Doğrudan gelir o. Aracıya filan gerek kalmaz. Onu duyacak kulağın varsa, kalbinde duyarsın. İçindeki kıpırtısız küçücük sestir o. Tartışmaya filan gerek bırakmaz. Tartışma körlere, kanıtlar sağırlara gerekir.
Amaç, bölünme demektir; araçla amaç arasında bölünme. Bu yeşil ağaçların amacı nedir? Şarkı söyleyen bu kuşların? Gün doğumunun amacı nedir, ya da yıldızlı gecenin? Nedir amaç? Hepsinin bir amacı olsaydı, çok çirkin bir varoluşunuz olurdu.
Ve soru sürüp gidecektir. “Amaç A’dır” dersen o zaman “A’nın amacı nedir?” sorusu ortaya çıkacak ve bunun sonu gelmeyecektir.
Hiçbir amaç filan yoktur. Bu yüzden hayat bu kadar güzeldir.