İnsan kendi yaşamının tanığıdır; olup bitenleri yaşayan değil, izleyen kişidir. “Mazarat”, tam da bu kırılma noktasında duran bir hikâye kitabıdır. Eser, modern insanın yalnızlık, yabancılaşma ve anlam arayışını yalın ama çarpıcı bir dille ele alır. Kitaptaki her hikâye, okuru kendisiyle yüzleşmeye çağıran görünmez bir eşiğe taşır. “Mazarat”ta karakterler, gündelik hayatın içinden süzülüp gelen, sadece tanıdık değil rahatsız edici biçimde gerçek yüzlerdir. Yazar, küçük anların içindeki büyük kırılmaları yakalayarak okuru sıradanın içindeki hakikatle buluşturur. Bu kitap, yalnızca bir hikâye derlemesi değil; aynı zamanda okuru içsel bir yolculuğa davet eden bir deneyimdir. Mazarat'ta romantik bir taşra değil, insanın içindeki taşra anlatılıyor. Yazarın derdi mekânı süslemek değil; zihniyetleri, ikiyüzlülükleri, küçük hesapları ve gündelik hayatın sıradan görünen ama derin çatlaklarını göstermek. Ünalan romantize etmez, yüzleştirir Mahalle hayatı, akrabalık, dini pratikler, yerel güç ilişkileri… Hiçbiri idealize edilmez. Aksine, sevgi ile çıkarın, inanç ile hesapların nasıl iç içe geçtiği gösterilir. Örneğin miras meselesi etrafında büyüyen umutlar bir anda insanların gerçek yüzünü açığa çıkarır. Hayaller yükseldikçe ahlak küçülür. İnsanların sürekli mal mülk konuşması, ilişkilerin samimiyet değil menfaat üzerinden genişlemesi tipik Ünalan fotoğrafıdır. Ünalan’ın kahramanları: muhtarlar esnaf dayılar mollalar kasaba aydınları meyhaneciler yani tam anlamıyla sokakta karşılaşabileceğimiz kişilerdir. Abartılı tipler değildir; tam tersine fazla tanıdık oldukları için sarsıcıdırlar.