Aklıma bir anım geliyor. Uzun zaman önce, hemen karşımda nazik görünümlü bir kadın oturmuş usulca ağlıyordu. Sizden çok özür dilerim, çocuğumun neden böyle sorun yarattığını, neden hep söylediklerimin tersini yaptığını bilmiyorum, demişti ve ben de cevap vermiştim. Henüz olgunlaşmadığından öyle, anne babasının neler hissettiğini günün birinde anlayacaktır. Bir öğretmenin, öğrencisinin velisine sunabileceği en iyi sözlerdi bunlar. Hatta belki o sırada bu söylediklerime kendim bile inanıyordum. Ne kadar saf ve aptalmışım. Nasıl hissettiğini asla anlamayacak. Çocuğun her geçen gün biraz daha senden uzaklaşacak ve söylediklerinin tersini yapmaya devam edecek. Ne yaparsanız yapın asla olmasını istediğiniz yere gelmeyecek. Yine de o hâlâ sizin çocuğunuz, siz de onun ebeveynisiniz. Bu gerçek asla değişmeyecek. O kadına belki de bunları söylemeliydim.