Bir zamanların o ıhlamur ağacının altında duruyordu işte; çocukluğumda gezintilerimin hem hedefi hem sınırıydı bu ağaç. Ne kadar farklı! Mutlu bir bilgisizlik içinde olduğum o günlerde, özlemlerle dolu devingen gönlümü doldurmak ve doyurmak üzere, yüreğimin gıdasını ve esenliğini bolca bulmayı umduğum bilinmez bir dünyanın özlemini çekerdim. Şimdiyse o engin dünyadan geri dönmüştüm.
Biçare ihtiyarlar!.. Geçmiş şeyleri hatırlarına getirdikçe hüzünlenir. Çünkü ömürlerinde geçirdikleri sevinçli günleri andıklarında o günlerin bir daha geri gelmeyeceğine üzülürler.