Puan vermedi·128 syf.·
2024 10. kitabı
Reklam
İnsan felaketleri,ölümleri,yıkımları,uysallaştırmanın gündelik hayatın dar duvarları arasına sıkıştırmanın bir yolunu hep bulur;ama bu gene de onu kurtarmaz. Acı hep vardır hep devam eder.İnsan kendisi olduğu ve kendisi olmaya katlanamadığı için belki de.Sürekli geçen durdurulamayan zamanı doldurmak için.
“Sıkı sıkı yapışabileceğim bağlanabileceğim bir şeyler aramıştım sürekli.Yaşamı yaşamaya değer kılacak bir inanç,bir düşünce, bir insan olmalıydı bir yerlerde.. Bir sokaktan diğerine bir kitaptan ötekine bir bakıştan bir başka bakışa hep bu acınası,saf,tehlikeli inançla koştum durdum.Dünyayı adım adım kat ettim.Gözüme ilişen her deliğe, çukura,kovuğa ellerimi uzatıp karış karış aradım.Avuçlarımda bulduğum hep boşluktu,kader çizgilerimin arasındaki boşluk.Yaşamı bütünüyle ıskaladım,mutsuzluğumun hiçbir ödülü,değeri,avuntusu olmadı.Yalnızlığımla yaşamayı hiç öğrenemedim.”
Severken Yalnızlıktan Başka Nedir ki İnsan..
……
Yine hiç yabancılık çekmeyeceğimiz,uzaklığı hükümsüz kılan,iki insana da yaşama gücü veren bir başka şiir: “Biz seninle birbirimize inanarak uzak yaşadık bir adanın denizden ayrı kalması neyse,
sürgünde şifa olacak sözcükler yetiştirdik
ve birbirimize sakladık.”
Uzaklığın nedenini düşünmüyorsunuz.Yaralı bir geçmiş,çaresiz bir şimdi,ama hep ışıyıp duran bir gelecek.Sevginin ve inancın olduğu yerde,iç yaşantının dünyadan büyük olacağını sessizce biliyorsunuz.Böyle olunca da bir derviş tevekkülü ile sürgüne de geçmişe de geleceğe de elbette şifalı sözler büyüteceksiniz.Siz denizseniz uzak-yakın bütün acıları göğsünüzde uyutursunuz adanızı merhametli bir hasretle kucaklarsınız.Yoksa dünya denen,zaman dene bir hoyratlık sizin iyiliğinizi bir nefeste tüketecektir.
