Gizem Karadereli
@Zerennk
Restorana girdiğinde onu tepeden tırnağa süzen
ve süzdüğünü belli etmediğini zanneden bazı adamlar neredeyse buyur gel diyeceklermiş gibi yerlerinde kı-pırdanmışlardı. Yanlarında bir erkek olmadan rakı içen kadınların her yola gelir olduklarından emin, cinsel içerikli bir sohbet için yemek ısmarlamaya hazır bir yığın budala. Bunlarla başa çıkmak zor değildi, ama fazla cid-di, hatta sinirli davranmak, bir iki sorudan sonrasına ters cevaplar vermek gerekiyordu. Oysa bugün rakı içtiği için kendisine kolay bir kadınmış gibi davranacak adamlarla uğraşmaya hiç hali yoktu. Olduğu gibi olmak istiyordu.
Reklam
……herkesin hayatının doğru söylenmiş bir cümleye sığabileceğini düşünürdü.
“Yazarlar sıradan sandığımız insanları evirip çevirirler, başka bir gözle bakarak onlardan yeni insanlar yaratırlar. Bu yeni gözle biçimlenmiş insanlar, artık bizim için sıradan değildirler, birer kahramandırlar. Gerçek hayatta da gizli bir elin onları alıp yeniden biçimlemesini isteriz. Bir el, deriz, bizi de biçimlese, biz de kendi hayatımızın kahramanı olsak. O el kendi elimizdir oysa."
Muazzez Abacı'nın buğulu sesinden, babasının sevdiği şarkıları beklerken, ummadığı bir arabeskle karşılaştı. Bir burukluk duydu. Hiçbir şey saf haliyle, rafine haliyle kalmıyordu. Berrak sulara mürekkep damlar gibi bulanıyor, dumanlanıyordu.
Bir şeyler ona itici geliyordu. Hayatının boşa gittiği, günlerin, gecelerin boşa gittiği duygusuna kapılıyordu çalışırken. Kendini, ne kadar büyük hedefler ve imkânlar vaat edilmiş olursa olsun, küçük ve sıradan buluyordu.
Reklam