"Hiç kimse fakir ve kimsesiz olmayı istemez" demişti babam. "Ama ne yazık ki ellerinden bir şey gelmez. Onlara karşı üstünlük taslamayın. Hayatınızın birdenbire değişeceği ve bir daha aynı zenginliği göremeyeceğiniz günler gelir... Yerdeki parayı almak isteyecek kadar. Ona yüz sürersiniz. Ondan da aşağı bir yere inersiniz o zaman "
......İnsan olmaktan söz eden babamı hatırlamıştım. Dünyaya gelmenin bir marifet olmadığını, insanlaşmaya doğru adım adım yol almamız gerektiğini söylerdi babam. İnsanlaşmak... İnsan değil miydik biz? Değildik! Yaratılmış bir, bir şeydik. Bir canlı, bir kitle, bir hacim. Hayvan bile değil. İnsana daha sonra benzemeye başlıyoduk. Bu dünyaya geliş amacımızı kavradıkça...