Zeynep Altuntaş
@Zeyare
6 Aralık 1999
7 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Martin müziğe karşı olağanüstü duyarlıydı. Tıpkı sert bir içki gibi, müzik hislerini ateşleyip onu cesaretlendiriyordu. Bir uyuşturucu gibi hayal gücünü ele geçirerek, onu göklere çıkarıp bulutların üzerine bırakıyordu. Müzik, acı gerçekleri kafasından uzaklaştırıyor, zihnini güzellikle doldurup taşırıyor, romantizmi salıveriyor ve topuklarına kanatlar takıyordu.
Güzelliğin ne olduğunu anlayacak hissiyata sahip değildiler; yoksa o parlayan gözlerin ve o yanakları kızarmış, ışıldayan yüzün, bu gencin ilk kez yaşadığı aşk hayalinin bir belirtisi olduğunu bilirlerdi.
Ne söylediğinizden çok nasıl söylediğiniz önemli.
O şöhret taciri değil, sadece Tanrı'nın çılgın âşığıydı.
Ruth'un, kendisinin o sırada gördüklerini görebilmesi için kelimeleri çerçeveleyebilseydi eğer!
O her şeyden önce ve her zaman bir âşıktı. Geri kalan her şey aşka tabiydi.
"Kültür araç değil, kendi içinde bir amaçtır."
Güzelliğe hizmet etmenin keyfi her türlü maddiyata bedeldi.
Aşk çok güzel ve asil bir duyguydu ve Martin kusur bulup tenkit ederek aşkı karalamayacak kadar sadık bir âşıktı. Ruth'un sanat, doğru tutum ve davranış, Fransız Devrimi ya da eşit oy hakkı üzerine farklı görüşlere sahip olmasının aşkla ne ilgisi olabilirdi?
Kız kardeşi ile nişanlısının, kendi sınıfının tüm mensupları ile Ruth'un sınıfının mensuplarının küçük, kısıtlı yaşamlarını, küçük, kısıtlı reçetelerle idare etmelerini, sürü hayvanları gibi bir araya toplanıp birlikte hareket etmelerini, yaşamlarını birbirlerinin görüşlerine göre şekillendirmelerini, birey olmamalarını ve hayatlarını sadece esiri oldukları çocukça formüllerin sınırları içinde yaşayabilmelerini aklına getirdikçe acı acı kahkaha attı.
Bu dünyada aşk dışında her şey ters gidebilir. Ama güçsüz düşüp zayıflamadıktan sonra aşk tökezleyip
Reklam