Ama insanlar, birlikte çalıştıkları zaman, bir insan başka bir insana karşı olmadığı, herkes aynı bütüne bağlı olduğu zaman... Ki o vakit her şey iyi oluyor, hayır oluyor, kutsallaşıyor.
Mutluluk için başka hiçbir şeye gerek yoktu, sad ve nefes almak yeterdi. Ama insan, nefessiz kalmadan nefesin, hapsedilmeden özgürlüğün, ölümle yüzleşmeden yaşamın kıymetini bilemiyordu.
Serçenin ölmesinde bile bir bildiği vardı kaderin. Şimdi olacak bir şey yarına kalmaz, yarına kalacaksa,bugün olmaz. Bütün mesela hazır olmakta. Madem hiçbir insan bırakıp gideceği şeyin gerçekten sahibi olmamış, erken bırakmış ne çıkar. Ne olacaksa olsun!