"Ta ki tanımadık bir duygu onu karşı konulmazcasına başka bir insana sürükleyene dek; bütün umutlarını bu insana bağlıyor, onun sayesinde çevresindeki bütün dünyayı unutuyor, o biricik insandan başka hiçbir şey duymuyor, görmüyor ve duyumsamıyor, yalnızca o biricik insana özlem duyuyor"
"Sevince, kadere, acılara ancak belli bir dereceye dek dayanabilir ve o derece aşılırsa, insan yok olur. Yani söz konusu olan, birinin güçlü ya da zayıf olup olmadığı değildir! Kendi yaşantısına ne ölçüde dayanabiliyor, mesele budur! Hem ahlaki hem bedensel anlamda"
"Sonuçta dünyanın bütün işleri aşağılıktır, başkalarının sözüyle, hiçbir tutkusu ya da bir gereksinimi olmaksızın, para, şan şeref ya da bilmem ne uğruna didinen biri her zaman bir budaladır"