Zeynep Güney
@Zeyn26
İçimde şefini kaybeden bi orkestranın hüznü var,dışımda Charlie Chaplin gülüşü.
Şu anda okuduğu kitaplar
Ayvalıklı, Egeli, oralı buralı olmak değildi mesele... Döndüğümüz toprak bizim olduğu için değil, biz o toprağın bir parçası olduğumuz içindi bu hiç bitmeyen aidiyet hissi... Bu yüzden hep köküne, özüne dönmek ister insan. O yüzden toprağını arar. Yerini sevince çiçeği de meyvesi de çok olur ağacın.
Reklam
Hiç bırakmadım kardeşimin elini. Hiç... Resim yapmayı öğrettim ona. Harfleri notaların bazılarını, bebek elbisesi dikmeyi, köpeklerden kaçmayı, pilav yapmayı, evcilik oynamayı, kendini korumayı, kedi sevmeyi, yarasını iyi etmeyi, ayakta kalmayı, kayısı toplamayı, çamurdan ev yapmayı... Hastalandık, düştük, yaralandık, aşık olduk, hata yaptık, başardık, diplomalar aldık... Kavga ettiğimiz de oldu ama hiç küsmedik. Biz kocaman dünyada üç kardeştik... Ah, biz nasıl büyüdük...
"Film gibi, değil mi? Yaşarken öyle değildi elbette. Üzerinden zaman geçince acısı bile yabancılaşıyor insana..."
Hakikaten hiçbir şey göründüğü gibi değil. İyi bildiğini düşündüğün hikayenin bile en önemli yerinden habersizsin işte.
Acaba bu gece bu yüzden mi bu kadar ağrıyordu kalbi? Acıyı bilmeden acıttığı her insanın halini ancak bu yaşta anladığı için mi?
Reklam