"Kimse gelip bir başkasının hayatını değiştirmez, değiştiremez. Kimse bir başkasının öyküsünün sonunu yazamaz. Herkes kendi yolunun işçisi. Kabul et artık. İstediğin gibi olmadı işte."
Her zamanki gibi teslim olmayı seçtim o günlerde.
Güzel de bir iç cümlem vardı kendim için.
"Ve hayatı kabullendim" diyordum kendi kendime.
Ayvalık ve İstanbul başlığıyla ayrılmış iki bölüm vardı artık benim için.
Hayatımın, çok özlediklerimle yaşanmış ilk yarısı ve "Galiba bundan sonrası böyledir" dediğim diğer yarısı. Her yeni günü sessizce karşılamaya başlamıştım. "Bir şey değişmez artık" diyordum kendime.