Bizler hayatımızın dümeninde olduğumuzu düşünürken en naif tabiriyle kendimizi kandırıyoruz ve hayat bize her tokat attığında tekrar tekrar kendimizi patron olarak görmeye devam ediyoruz. Bu kandırmacadan uyanamıyoruz, işte her şey tam da burada başlıyor.
İnsan önce kendini kandırıyor, sonra da başkalarını...
Yemeklerini yediler; kadın sofrayı topladı ve sordu gezgine:
"Kimlerdensin sen, de bakalım?"
-"Buralı değilim."
"Yola nasıl düştün peki?"
-"Söyleyemem."
"Kim soydu seni böyle?"
-"Tanrı cezalandırdı beni."
"Öylece çırılçıplak mı yatıyordun?"
-"Öylece çırılçıplak yatıyordum, donuyordum. Semyon beni gördü, halime acıdı, üzerindeki kaftanı çıkarıp bana giydirdi ve buraya gelmemi söyledi. Sen de beni yedirip içirdin, bana acıdın.Tanrı sizleri korusun!"