Zeynep Doğan
@Zeynepdoqan
Yaşamak debelenir içimde kıvrak ve küheylan
____________________________________________
BUÜ-Anestezi
Hakkâri
4 Haziran
95 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Yanlış bir zamanda elime aldım belkide ya da geniş bir zamana yaydım bu yüzden de sıkıldım.Merakla başladığım bu yolculuğu daha sonrasında sırf bitirmek için okuduğumu fark ettim. O yüzden okumayı bırakıyorum.
Kitap hakkında iyi veya kötü bir yorumda bulunamayacağım şimdilik.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·136 syf.··
Beğendi
·2026 3. kitabı
·17 günde okudu
·Okunma: 18 Şubat 2026 02:04
Merhaba sevgili okurlar,
Birinci Dünya Savaşı sırasında Kırgız köylerinde yaşanan savaşın, soğuk ve çetrefilli halini anlatıyor Aytmatov; ince ama bir o kadar da derin olan bu kitapta.
Tolgonay Ana, eşini ve üç çocuğunu savaşa kurban verir ve savaşın acımasız yüzü kendini göstermeye başlar.
Hem umudu hem çaresizliği yaşıyorsunuz aynı anda. Dönemin o soğuk ve sert havasını kitap sayfalarında dolaşırken hissediyorsunuz. Savaşın yakıp yıkma anına İnsanların ise küllerinden yeniden doğmasına şahit olacağınız harika bir eser.
Keyifli okumalar...
Yabana Doğruuuu !
Yıllar önce filmiyle tesadüfen tanıştım ve itiraf etmeliyim ki McCandless o zamanlar idolüm olmaya başladı. Attığı her adımın sebebinde neticesinde kendimi buldum. Onunla benzer yanlarımız çoktu. Yabanda tek başıma yaşayabileceğimi ben de zaman zaman hayal ederdim. Ailevi sıkıntıları, hayata olan bakışı, beklentileri ve nicesi... Resmen ruh eşimi bulmuştum en azından ben böyle hissediyordum.
Filmi izlediğim an ne kadar etkilendiysem şuan okuduğum kitaptan sonra da o kadar hayal kırıklığı yaşadım. Aradan geçen zamandan mi yoksa McCandless hakkında daha fazla bilgiye ulaştığımdan mi bilmiyorum ama eski etkisi kalmadı bende. Artık ona hayran değilim. Bu kitap McCandless kadar kendimi de tanımama vesile oldu. Yıllar içinde tozpembe hallerim toz olup uçmuş. Evet hâlâ çok istekli ve heyecanlıyım ama bir o kadar da gerçekçiyim. Deli cesareti ve acemi şansıyla sınırlı bir yol kat edeceğimin farkındayım.
Ve sen Chris
Ölüme bile bile gitmiş gibisin !
Evet doğa benim de ilgimi çekiyor yaban ve yaban hayatı da öyle.
-Tek başıma bir şeyleri başarabildiği görmek hem de bunu kanıtlamak tabiki çok güzel
-Özgür olduğunu iliklerine kadar hissetmek çok güzel
Ama yaşamak da çok güzel Chris !
Biraz hayalperest fazlasıyla acemi ve bedeninin melankolik bir ruh taşıdığını düşünüyorum artık.
Bu hazin sona gerek kalmadan aynı yolu belkide çok daha güzel ve dolu dolu deneyimlerle yürüyebilirdin. Ama olmadı.
Sıfır tedbirle sıfır bilgiyle hangi akla hizmet Alaska topraklarına gitmeyi göze alabiliyorsun anlamıyorum.
Üstelik elinde yeteri kadar ekipmanın yokken.
Anlam veremiyorum ama saygı duyuyorum elbette.
142 numaralı otobüste son günlerinde altını çizdiğin bir satır vardı
"Mutluluk Ancak Paylaşıldığında Gerçektir"
Sanırım geç de olsa bazı şeylerin farkına varmışsın Chris, keşke yaşamaya da
İdam mahkûmu !
Victor Hugo sizi bir koğuşa kapatıyor. Kitabın baş kahramanını tanımadan işlediği suçu bilmeden akıp gidiyor yazılanlar. Öylece yanında duruyorsunuz. Acı çekerken yalnız bırakmıyorsunuz kahramanı, korkularında pişmanlıklarında yanındasınız. Celladınızı birlikte bekliyorsunuz adeta.
Kitabı okurken dalıp gitsem de zaman zaman "ya hu adam ne suç işledi acaba ben okurken bir yerleri kaçırdım mı?" Diye düşündüm hep.
Kim olduğumuz ve ne yaptığımız bir yerden sonra önemini yitiriyor belkide.
Yaşamaktan daha mühim bir şey var mı ?
Victor Hugo Kendi ölümümüzü beklemeyi öğretiyor birkaç dakikalığına sonra yavaş yavaş ona doğru yol almak nasıl bir his onu da deneyimlememizi sağlıyor.
Başından beri bağışlanacağına dair ümidi vardı diyemem ama son anda bunu hak etmediğini bağışlanması gerektiğini düşündü.
Bu dürtüler;
Ölüm korkusu muydu yoksa yaşamak arzusu mu ?
Ben karar veremedim.
Sevgili okurlar, keyifli okumalar diliyorum.
Puan vermedi·120 syf.··
Beğendi
·2025 47. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 17 Haziran 2025 22:02
Victor Hugo sizi bir koğuşa kapatıyor. Kitabın baş kahramanını tanımadan işlediği suçu bilmeden akıp gidiyor yazılanlar. Öylece yanında duruyorsunuz. Acı çekerken yalnız bırakmıyorsunuz kahramanı, korkularında pişmanlıklarında yanındasınız. Celladınızı birlikte bekliyorsunuz adeta.
Kitabı okurken dalıp gitsem de zaman zaman "ya hu adam ne suç işledi acaba ben okurken bir yerleri kaçırdım mı?" Diye düşündüm hep.
Kim olduğumuz ve ne yaptığımız bir yerden sonra önemini yitiriyor belkide.
Yaşamaktan daha mühim bir şey var mı ?
Victor Hugo Kendi ölümümüzü beklemeyi öğretiyor birkaç dakikalığına sonra yavaş yavaş ona doğru yol almak nasıl bir his onu da deneyimlememizi sağlıyor.
Başından beri bağışlanacağına dair ümidi vardı diyemem ama son anda bunu hak etmediğini bağışlanması gerektiğini düşündü.
Bu dürtüler;
Ölüm korkusu muydu yoksa yaşamak arzusu mu ?
Ben karar veremedim.
Sevgili okurlar, keyifli okumalar diliyorum.Astalavista Osman!
Bu inceleme bir zamanlar hayatımda olan ya da olduğunu düşündüğüm osman için!
Var ile yok arası iyi ve kötü arası yere göğe sığdıramazken artık hiçbir yerde konumlandıramadığım osman!
Teşekkür ederim daha iyi bir ders alamazdım bu kadar yıkıntıya kırıp dökmeye değer miydi bilmiyorum ama olan oldu artık.
Hiçbir şeye üzülmüyorum hiçbir şeyi özlemiyorum
Sadece kafamda soru işaretleriyle yaşamayı sevmiyorum cevaplar artık önemli olmasa bile.
Neysee Bu inceleme fazla sana.
Layığına denk gel yabancılık çekme osman.
Düzenleme 1= Kızgın ve kırgın olma hali gidip geliyor bende osman. Kızgınlığım kendime kırgınlığım sana. Sen aslında olduğun gibiydin yeterince kendindin zaten. Benim anlamadığım bunu ben nasıl oldu da göremedim yani o kadar mi kör olmuşum aylardır sorguluyorum bunu. Seni ne büyütmüşüm gözümde offf hatırladıkça başım ağrıyor Osman.
Düzenleme 2= Seninle olan derdim ne zaman bitecek. Varlığın ayrı dert yokluğun ayrı dert osman. Hayır yani ne olmasını bekliyorum daha ne olabilir kii ?
Kaç ay oldu bitti gitti işte. Ben sandığımla kaldım sen gittin hiç gelmemişsin o ayrı mesele tabi de neyse!
En çok neye gülüyorum biliyor musun ?
Giderken şey demiştin
"Kendin için daha da zorlaştırma" !
Daha acımasız olamazdın Osman. Beter ol !
Düzenleme 3= Sen aslında yoksun Osman. Tamamen bir kurgudan ibaretsin.
Düzenleme 4= Dün gece chatgbt ile konuştum birkaç satır yazdım seninle ilgili. Hemen anladı biliyor musun yanlış bir insan olduğunu. Ben anlayamadım o anladı.
Düzenleme 5=...
Düzenleme 6= Sen, kendime karşı yaptığım en büyük saygısızlıksın.
Düzenleme 7(040525)= O nasıl bitirmek.. o nasıl gitmek öyle?
Açık kapı bırakmadın giderken şimdi de ne desem hafif kalacak. Bir gün karşılaşsak ne yaparım acaba diye düşünüyorum bazen. Görmezden mi gelirim ya da selam verir miyim