Zeynep
@Zeyneperez
111 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Benim bir karıncaya ulu nazarım vardır. -Yunus EmreDüşünce
Puan vermedi·240 syf.·
2021 11. kitabı
Arka kapak yazısının da dediği gibi bu kitap “Bir manifesto niteliğinde ‘durum analizi’ sayılabilecek” bir eser.
Üç bölümden oluşan bu eserin
(I. Aklın İlüzyonu, II. Karıncanın Aşkı, III. Yeni Dünyalar) ilk sayfalarından itibaren Öztürkmen’in bilimperestlere yani pozitifizimi dinleştiren, aklı ilahlaştıranlara eleştirilerini görüyoruz. Yazar, bilimin her zaman yanılgı payının var olduğunu ve bilimperestliğin bilime ters olduğunu anlatmak istiyor:
“Biz bilimin ‘gerçeklik iddiasını’ seviyoruz, ‘yanılgısını’ da... ama, ‘mutlaklık iddiasına’ her zaman karşı geleceğiz. Çünkü bilimin kendisi de itiraf ediyor ki, her zaman yanılabilir... Mutlak hakikati bulmanın yolu, mutlak hakikatin varlığına inanmaktan geçiyor...”(s.19)
Yazar, bilimin kesinlik ve doğruluk iddiasının, 17. yüzyılda Descartes ve Newton’la başlayıp, daha sonra Saint-Simon ve Auguste Comte devrinin bir ilüzyonu haline geldiğini söylüyor. Ama bu illüzyonun
temellerinin kuantum fiziği, görelilik teorisi gibi formüller dizisi ve Max Planck, Niels Bohr, Max Born, Louis de Broglie, Warner Heisenberg, Erwin Schrödinger gibi fizikçilerin buluşları ile yine bilim tarafından sarsılmış olduğunu yazıyor.
Özellikle Heisenberg ve Schrödinger’in önemli yorum ve katkılarıyla , kuantum teorisinin daha da önem kazandığını
“Kuantum fiziği bir devrimdi; bilimde karşı bir devrim.” (S.27)
bilim tarihinde gördüğümüz gibi bu eserde de görüyoruz.
Yazarın dediği gibi bu; pozitivizme, determinizme, nedensellik ilkesine ve daha bir çok -izm’e karşı bir devrim niteliğindeydi. Bu sadece fen biliminin konusu değil, sosyal bilimlerin de konusuydu. Çünkü insanlık bilim yoluyla, bilim uğruna kaçtığı hatta yalanladığı metafizik imgelerle burada karşılaştı.
“Zaten bilimsel araştırmaların bizi en son götüreceği yer de fizik ötesi
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Puan vermedi·188 syf.·
2021 4. kitabı
“Siz de biliyorsunuz ben pek de önemli biri değilim; ama bu durumdan hiç de pişmanlık duymuyorum. Tam tersine Krestyan İvanoviç; hatta doğrusunu söylemek gerekirse, pek de önemli biri olmamaktan gurur duyuyorum.” (S.13) Bay Golyadkin kendi sözleriyle böyle bir adamdı. “Dolambaçlı yollara sapmadan, düzgün açık yollarda yürürüm çünkü o yolları önemsemem ve onları başkalarına bırakırım.” (S.13) diyordu.
Klasik Dostoyevski’nin 9. Dereceden bir memurunu oynuyordu. Ancak bir gece:
“Olacağını tahmin ettiği ve korktuğu her şey tamamen gerçekleşmişti. Zorlukla nefes alıyor, başı dönüyordu. Yabancı da kaputunu ve şapkasını çıkarmadan yatağın üzerine oturmuş, hafifçe gülümsüyordu ve Bay Golyadkin’i süzerek başıyla dostça selam verdi. Bay Golyadkin bağırmak istedi ama yapamadı, -bir şekilde karşı çıkmak istedi ama gücü yetmedi. Tüyleri diken diken olmuştu ve korkudan ölmek üzereydi. Korkması için yeterli neden vardı. Bay Golyadkin gece vakti karşısına çıkan dostunun kim olduğunu anlamıştı. Bu dost kendinden başkası değildi, -her şeyiyle aynı başka bir Goldaykin’di, -kısacası her anlamda öteki Bay Golyadkin’di.
(S.52) Bay Golyadkin ötekisi ile yüz yüze geldi.
İnsanların içinde ötekiler vardır, maskeler vardır. Hiç kimse Bay Golyadkin’in kendini sandığı kadar masum, sıradan değildir. “Maskeyi sadece maskeli balolarda takarım, insanların arasında dolaşırken değil.” (S.13) Hatta hiç kimse Bay Golyadkin’in ötekisine, Bay Golyadkin kadar şaşırmamıştır, ondan korkmamıştır. Çünkü her toplum insanları ötekilere gebe bırakır.
Ötekiyi tanıdığı andan itibaren ötekileşmemek için benliğinden feragat eden bir yandan da öteki ile devamlı uzlaşmak isteyen, kendini sık sık şaşırtan hareketler ve durumlar içerisinde bulan yani çelişkilere düşen ve adeta karar mekanizmasını yitirmeye
