Zeynep Hilal
@Zeynephd
"Yaşam çok şey öğretiyor insana, ölüm daha da çok; her ikisi bilimden çok, çok daha fazlasını öğretiyor."; (Miguel de Unamuno, Sis)
Toplumun ayakta durabilmesi, sadece ve sadece insanların kendi kendilerinin efendisi olarak kalmasına bağlıydı, başkalarına hükmedebilmek için gereken nitelikti bu. Kendi üzerinde askeri bir hakimiyet kurabilmek için, kişinin duygularına kapılmaması şarttı. Ve evlilik gibi soylu bir kurumda da, duygusal
bir atmosfere düşmek söz konusu bile olamazdı.
Reklam
Bu dünyanın saçmalıklarıyla tatmin olmayan yüce ruhların keder ve sıkıntısı, kuşku ve korkusu, başka bir yurdun, bilim ve kudretten daha yüksek bir görevin, nihayet, İnsanoğlu'nun gelip geçici büyüklenmesinden ve kadınların zayıf büyülerinden daha sonsuz bir şeylerin varlığını seziyor olmalarından başka bir şey değildir.
Siz yeryüzündeki insanlar neden hepiniz dost değilsiniz, anlamıyorum! Utanç ve zayıflıklarınızın benzerliği, birbirinize ihtiyaç duyuyor olmanız, yaşamlarınızın kısalığı, göksel cisimlerin sonsuz büyüklükteki gösterisi ve bütün bunlarla kıyaslanınca ortaya çıkan küçüklüğünüz, batmak üzere olan bir gemideki yolcuların yakınlaşması gibi, hepinizi kardeşçe birbirinize bağlamalıydı. O gemide ne aşk, ne nefret ne de ihtiras var, kimse alacaklı ya da borçlu değil, kimse çirkin ya da güzel, büyük ya da küçük, mutlu ya da mutsuz değil. Hepsini çepeçevre saran aynı tehlike...
Çocukken gördüğüm bir resim geldi aklıma. Tıp bilimini tasvir ediyordu. İki kişi aynı yatakta yatıyordu, daha doğrusu bir adam ve onun yakalandığı hastalık. Doktor, gözleri bağlı ve elinde sopasıyla odaya girmişti; yatağa yaklaşmış, elindeki sopayla hastalığa ve ona yakalanan adama rastgele darbeler indiriyordu.