Birçok eğitimli insanın durumu bundan pek farklı değildir: Okumak kendilerini ahmaklaştırır. Çünkü her boş vakitte okumak ve sürekli olarak sadece okumak zihni, mütemadiyen elle çalışmaktan daha fazla felç edici bir etkiye sahiptir.
Haberin yok mu, herkes öldü, dedi. içimde derin mi derin bir korku hissettim. Herkesin ölmesinden daha korkunç ne olabilirdi?
Ama ölümden korkmuyordum ben. Herkesle birlikte, bir savașta, bir kıtlık nedeniyle ölmekte bir sakınca mı olurdu? Ama dünyanın ansızın bambaşka bir șeye dönüșmesinden, ürpertici, yakıcı, adeta başlı başına bir hastalığa dönüşmesinden korkuyordum elbette. Bir hastalık. Bir hastalık. Acaba dünya başından beri yalnızca bir hastalık mıydı? Dünya koleranın ya da vebanın kendisi miydi?
I
Yalnız kaldınız sanırsınız,
Biliyorum.
Yalnız bırakılmışsınız,
Biliyorum
Ötesi yok.
II
Ötesi var:
Yalnızlık
Müziğin bile seni dinlemesidir.
Yalnızlık
İnsanın kendine mektup yazması
Ve dönüp-dönüp onu okuması
Yalnızlığın da ötesidir.
Aydınlık
Karanlığa gider,
Seslenir:
Gel karanlık,
Der,
Seni aydınlatayım;
Görsünler,
Sende ışık pırıltısını.
Karanlık
Açmaz kapısını,
Bu çağrıdan ürker,
Ses vermez..
Bırakıp pılısını pırtısını,
Çeker gider.
Nereye gittiğini
Karanlıktan kimse görmez.