İçimde bazı anlarda öyle çok cümleler birikiyor ki..
Söylemek istiyorum yanımda yoksun.
Yazmak istiyorum yazamıyorum..
Bazen yazmak kelimelerin ruhunu yansıtmıyor. Duygumu hissettirmiyor.
Seni çok özledim derken içinde kaç sarılmak var biliyormusun?
Seni seviyorum derken kaç damla gözyaşı saklıyor kelimelerim.
Özlem sadece özlem den ibaret değil. Öyle bir özlemek ki içi dışı ateş topu. Nasıl yakıyor için için benliğimi. Bunca acıya rağmen yine de sevmekten vazgeçmiyor gönlüm. Acıya bile isteye talip oluyor.
Nasıl söner bilmiyorum.
Sönsün istiyorum artık. Seni de diğer normal insanlar gibi göreyim. Normal bir dostluğa dönelim istiyorum. Kaygılarım korkularım bitsin uzaklaşsan da bunun acısını yaşamayayım görüşeceğiz diye kendimi teselli etmek zorunda kalmaya
yım istiyorum. İçimin bir yanında o durmadan kanayan yara artık kabuk bağlasın iyileşsin istiyorum.
Ama olmuyor olmuyor işte..