Hayat, kendisini seyrettiği bir aynaydı onun için, kendisini göstermeyen hiçbir olayı seyretmeye tahammülü yoktu, gözleri hep kendi aksini, kendi varlığını arıyordu.
Ama ihtiyarlık... İhtiyarlık, hayal kuracak güce sahip olmamak demek, biten, tükenen, uzaklaşan her hayalle ölüme yaklaşıyorsun, hayaller bitince ölüyorsun, hayaller bitmesine rağmen eğer bünyen hala nefes alıyorsa ihtiyar diyorlar, o nefes de bitince gömüyorlar.
Maziyi düşünmek, merak etmek, keskin bir kılıcı kınından çıkartmak gibidir bence, kılıcı eline alan kaçınılmaz olarak bir dövüşe girer ve biri mutlaka yaralanır.
Kibir insanın hayatını zehirler, Allah'ın verdiği sevme kabiliyetini yok eder, insanı kendi saadetinin düşmanı yapar. Kibirden vazgeçmeyen, sadece noksanlıkları, hataları, zaafları görür, var olanı görüp sevebilmek için tevazu iktiza eder. Biraz affedici olmalı insan...