Benim için hayat, tıpkı bir objeye odaklanamayan arızalı fotoğraf makinesinin vizöründen göründüğü gibi olmuştu hep. Renkler belirgin olmasına rağmen objeler net değildi. Bulanıktı. Çerçevenin içerisindeki insanlardan ve şeylerden hangisini net görmem gerektiğini bir türlü seçemiyor ve böylelikle sürekli bocalıyordum. Şimdi her şeyi net görebiliyordum: Kar yağıyor, gece oluyor, gün ağarıyor, yeni bir gün başlıyordu. Bütün kalbimle hissediyordum..