Zeynuran Kaşbaş
@Zeynuran_k
Kendi halindee...
74 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Peygamber Efendimiz (s.a.v) sevinince toprağa, üzülünce gökyüzüne bakarmış. Yerde tevâzu gökte ferahlık vardır çünkü.
Bu kitapta da umudun hep toprak olduğunu öğrenmekteyiz. Ah Tolgonay teyze… Bundan sonra nasıl devam etsem bilemedim okuduğum her satır çok üzdü için için ağladım. Tolgonay ve Suvankul ile başlıyor ikisinin birbirine olan muazzam sevgisi ve el ele vererek yaptıkları işler. Her şey çok güzel giderken savaş başlıyor ve her şey çok değişiyor. Ateş düştüğü yeri yakıyor, o savaş Tolgonay teyzenin eşini ve üç oğlunu alıyor oğullarından biri evliydi ve eşi perişan oluyor. Tolgonay teyze ile gelini Aliman birbirine tutunarak sürdürüyorlar yaşamlarını acılarını içlerine gömüp hayatta kalma çabasını veriyorlar, onca acı ayrılıklardan sonra yoksulluk hayatta kalma mücadelesi başlıyor. Tolgonay teyze tüm tesellisini toprak anada buluyor ve ona bağladığı umutla ayağı daha sert daha güçlü bir şekilde basıyor yere.
Bir kadın ki hem eş hem ana hem baba.. Hayatın tüm acımasızlıklarına rağmen ayakta güçlükle durup kendini de etrafını da iyileştirir. İçindeki acıları anlatılamaz, yürek dayanmaz ama olsundu çevresi iyi olsun o her şeyin üstesinden gelirdi. Tüm kadınlarımız öyle değil mi geçmişten bugüne genç, yaşlı, bekar, evli, dul hepsi acılarıyla bile ayakta duruyor ve evet acı güçlendirir…
Okumanızı tavsiye ediyorum çok güzel bir kitap gerçekten.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Memleketim çok yandı bee... Sadece 90lı yıllarda değil çoğu yılda o ateş devam etti kim için ne için o düşmanlık, kindarlık ne diye devam etti bize neden öyle şeyler empoze edildi neden onca şeye şahit olmak zorunda kaldık neden gözümüzün önünde çocukken korktuk, ürktük, birbirimize neden sahip çıkamadık bilemiyorum, konuşamıyorum, susuyorum, susuyoruz... Neler yaşamış benim memleketim neler atlatmış... Ne denilir bilmiyorum. Çok üzüldüm keşke çok daha farklı şeyler olsaydı. Hepimiz aynı gökyüzü altındayız dinimiz, ırkımız, siyasi görüşümüz, rengimiz vs bizleri birbirimize kırmasa keşke birlik olmayı bilsek keşke...
Kitap güzeldi beğendim bazı yerlerde sinirim bozuldu bazı yerlerde ağladım bazı yerlerde kendimle örtüştürdüm. Birbirini seven iki kişi oldu mu kimse kavuşmalarına engel olmamalı özellikle aileler bir insan kendi öz evladının mutluluğunu niye istemez ne pahasına olursa olsun. Kitapta kızın ailesi sırf oğlan Kürt diye vermemişti ne alaka abicim hepimiz insan değil miyiz o tür şeyler hep geçici değil mi ne gerek var yani... Birde kızın sürekli yarım kalması ona rağmen sadık kalması sevdiğine güzel bir şey ama oğlanın pat diye çekip gitmesi habersiz, düşüncesizce hareket etmesi o sevgiyi zedelemez mi? Ona rağmen kızın oğlana bilenip bilenip gördüğü gibi tüm yelkenleri suya indirmesi de sinir bozucu "kimse vazgeçilmez değildir" bırakın biri seni düşünmüyorsa sende boşver göm kalbinin en derin köşesine zamanla unutulur... Sen kendine değer vermezsen, saygı göstermezsen karşındaki de gelgitli olur istediği gibi açıklamasız gelir gider. Yani aşkları güzeldi birbiriyle geçirdikleri vakitler, biriktirdikleri anılar güzeldi özendim ama sevgi, aşk yıpratmamalı bi tarafı...
Yıllar önce okuduğum bir kitap ve hala etkisi üzerimde hem akıcı hem duygusal hem kahredici Bosna Hersek'te Sırpların Boşnak Müslümanlarına yaptığı zulmü anlatıyor o kadar çok ağlamıştım ki o kadar çok etkilenmiştim ki anlatamam ağzım açık kalıyordu her satırında insanoğlu ne kadar da acımasız, hangi dinden hangi ırktan olursa olsun bu denli zalim olmamalı diyordum tüylerim diken diken oluyordu. Ve biri bana bir kitap öner dediğinde aklıma ilk gelen "İncir Kuşları" muazzam bir kitap. Çok beğendim.
Çok güzel bir kitap çok beğendim hemen bitmesin diye bilerek azar azar okudum tavsiye ediyorum herkes okusun. Komik bölümleri de var okurken kahkaha attım :)) Gayet güzel bir kitap ellerine yüreğine sağlık Selahattin Demirtaş
